Rzym - kultura

Kultura i Religia Rzymian

Łacina

Mimo, iż Imperium Rzymskie upadło znaczna część jego dziedzictwa przetrwała i funkcjonuje do dzisiaj do dzisiaj. Wpływy łacińskie są widoczne w wielu językach europejskich, nawet słowo komputer ma łacińską genezę. Z łaciny wywodzą się języki Francuski, Hiszpański, Włoski, Rumuński. W średniowieczu mowa Rzymian była językiem uniwersalnym, posługiwali się nią wszyscy wykształceni ludzie a większość prac naukowych była spisywana po łacinie aż do XVII w. Rzymscy pisarze na długie wieki wyznaczyli standardy literackie.

Poezja

Wirgiliusz, Horacy, Owidiusz Historia

Tacyt, Swetoniusz Filozofia

Seneka Publicystyka Polityczna

Katon Starszy, Cycero

Prawo

Prawo rzymskie stanowi podstawę większości współczesnych systemów prawnych. Antyczne przepisy i zasady jak „Lex retro non agit” (prawo nie działa wstecz) stanowią standard w dzisiejszych wymiarach sprawiedliwości.

Dorobek materialny

Cywilizacja antyczna była cywilizacją miejską. Najbardziej namacalnym dziedzictwem kultury rzymskiej są pozostałości miast oraz infrastruktury (akwedukty, mosty, drogi) rozproszone po całym terytorium Imperium. W Rzymie do dziś przetrwały przykłady rzymskiej myśli architektonicznej np. Panteon, Forum Romanum. Rzymianie wynaleźli cement- materiał, bez którego nie może się obejść współczesne, nowoczesne budownictwo.

Wierzenia

Rzymianie wyznawali religię politeistyczną, tzn. mieszkańcy imperium wyznawali czcili wiele bóstw. Nad Tybrem czczono bóstwa greckie, którym nadano nowe imiona

Imię greckie	Władza nad	Imię rzymskie
Zeus	Niebem i ziemią	Jowisz
Hades	Zaświaty	Pluton
Posejdon	Morze	Neptun
Hera	Patronka kobiet	Westa
Atena	Miasta, Mądrość	Minerwa
Afrodyta	Miłość	Wenus
Hefajstos	Ogień	Wulkan
Ares	Wojna	Mars

Wraz z łupami wojennymi i jeńcami przybywały do Rzymu nowe wierzenia i religie. Po podboju Egiptu nad Tybrem zaczęto czcić egipską Izydę, zaś żołnierze wracający z wschodnich prowincji przywieźli kult perskiego boga Mitry. Senat nadawał zmarłym władcom tytuł „boski” a w okresie cesarstwa kult osoby władcy był ważnym atutem cesarskiej propagandy. Przeciętny Rzymianin był zabobonny, wznosił modły o pomoc do przodków, duchów opiekuńczych domu i często zasięgał porady wróżów i astrologów.